VUSLATIN BENGİSU
Ruhumun özünde sevgin, ışığın,
Rahmanın güneşi sensin bizlere.
Kapında ağlıyor işte aşığın,
Döndür kor yüreği, nur denizlere.
Sesine hasretiz, sözüne hasret,
Yanında dururken hasretiz sana.
Olmasın engeller ruhumuza ket,
Lütfundan bengisu ver susuz cana.
Ben de bir mecnunum işte kapında,
Leyla diye diye eriyeyim mi?
Kalmadı mecalim yaralı canda,
Vuslatı tatmadan ah öleyim mi?
Seni buldum derken kaybetmek ateş,
Çöldeki yolcuya seraplar zulüm.
Ne dost merhemimdir, ne eş, ne kardeş,
Ben sana aşığım ey rânâ gülüm.
Kokunu sal artık ruhuma duyur,
Kalbimi, ruhumu bürü ve mest et.
İçime aksın da senden sonsuz nur,
Doyur kadehinle beni sermest et.
Tut elimden ey yar, tut ki bitkinim,
Senden ümit gelir, gelirse bana.
Kavrulsun çöllerde ruhum ve tenim,
Vuslatın bengisu bu yanık cana…
Mehmet Erdoğan
Bu haber 23/10/2007 tarihinde eklenmiştir.
