TEN KAFESİ
Hicrânlar tül tül ufkumda ağaran her sabah,
Bilsem ki bir ben miyim düşünen, bir bilsem âh!
Gurbet, yalnızlık, perde perde duygu ve elem,
Gam yükünü taşıyan bir ben, bir de bu kalem..
Ben söylerim o yazar, düşünürüm yaş döker;
Bir upuzun yolculuk, ızdırâp sürer gider...
Bir gün her şey biter, bitmeyen sadece hasret!
Hicret içinde vuslat, vuslat içinde hicret:
Arayıp bulamamak, bulup da erememek,
Hergün bilmem kaç kere ölüp ölüp dirilmek...
Düşünüyorum nerden geldiğimi, kimim ben?
Bir şeyler arıyorum heryerde ve derinden;
Kendisine “Sen” diyeceğim gönül hamûlem,
Rûhum O’na titreyiş içinde eklem eklem...
Duyduğum an, O’nun o rûh veren sesini,
Aşıp gitmiş olacağım bu “ten” kafesini.
Bu haber 24/10/2007 tarihinde eklenmiştir.
