HÜSRAN BİTSİN ARTIK
Ağlama! Ne olur, yeter! Dayanamaz yüreğim buna
Sensizlik kemirmişken tüm hücrelerimi
Ayrılığının ardından kaplamışken gam yürekleri
Ağlayışın bir yağmur kadar bereketli
Gel dese de bütün canlar hep bir ağızdan
Yüreğine taş basıp sağlığını ister bu can
Vuslatı yudumlama hülyasıyla yaşarken bunca insan
Ne olur bitsin artık hüküm süren bu hüsran
Bu gözler bir yitik uğruna dönerken semalarda
Hicran, bir ok gibi sineleri deler pervasızca
İçinde büyüdükçe büyüyen bir alevken özlem
Dayanamaz haykırır yürek: “Bir nefesle sönsem!”
Halkalar! Durmaksızın o büyüyen halkalar,
Bir gözyaşı seli timsali nevbaharı kucaklar
Yanık yüreğinin sesinden irkilir, titrer duyanlar
Ellerini açıp, bir anlık da olsa görmeyi arzularlar
Seven kalbler arasında yoktur kavramı uzaklığın
Yeter ki sevsin kalb vefasıdır bu, unutmasın!
Vuslatı bir çağlayan gibi kucaklasın
Artık olmasın hakimiyeti karanlığın ve yalnızlığın!
Şeyma Koyuncu
Bu haber 24/10/2007 tarihinde eklenmiştir.
