GELİYORLAR...
Beyaz tenli, çekik gözlü, sarışın, esmer, kara, kalın dudaklı…
Çocuklar geliyorlar bir bir.
Amerikalı, Afganistanlı, Alman, Arjantinli, Arnavut, Avusturyalı…
Kimi yakından, kimi uzaktan, okyanus ötesinden, çöllerden, kıtaları aşarak geliyorlar.
Azerbaycan'dan, Bangladeş'ten, Belarus'tan, Belçika'dan, Bosna Hersek'ten, Brezilya'den, Bulgaristan'dan, Burkina Faso'dan, Cezayir'den, Çad'dan, Çek Cumhuriyeti'nden, Çin'den, Danimarka'dan…
Renkleri, kültürleri, dinleri, dilleri farklı ama hep birlikte bize geliyorlar.
Endonezya'dan, Etiyopya'dan, Fas'tan, Filipinler'den, Finlandiya'dan, Fransa'dan, Gana'dan, Gine'den, Güney Afrika'dan, Kore'den, Gürcistan'dan, Hindistan'dan, Hollanda'dan, Irak'tan, İngiltere'den, İran'dan, İspanya'dan, İsveç'ten…
Türkiye'ye, İstanbul'a geliyorlar…
İsviçre'den, İtalya'dan, Japonya'dan, Kamboçya'dan, Kamerun'dan, Kanada'dan, Kazakistan'dan, Kenya'dan, Kırgızistan'dan, Kolombiya'dan, Kongo'dan, Kosova'dan, Laos'tan, Letonya'dan, Litvanya'dan, Lübnan'dan, Macaristan'dan, Madagaskar'dan, Makedonya'dan, Malavi'den, Malezya'dan, Mali'den, Meksika'dan, Mısır'dan…
“Sevgi diliyle buluşuyor, yarışıyoruz” diyerek geliyorlar.
Moğolistan'dan, Moldova'dan, Moritanya'dan, Mozambik'ten, Myanmar'dan, Nahçivan'dan, Nepal'dan, Nijerya'dan, Norveç'ten, Orta Afrika Cumhuriyetin'den, Özbekistan'ten, Pakistan'dan, Papua Yeni Gine'den, Polonya'dan, Romanya'dan, Rusya'dan, Senegal'den, Sırbistan'dan, Singapur'dan, Slovenya'dan, Srilanka'dan…
Tam yüz ülkeden geliyorlar… Şairin dediği gibi, gittikçe beliriyorlar.
Sudan'dan, Suriye'den, Suudi Arabistan'dan, Şili'den, Tacikistan'dan, Tanzanya'dan, Tayland'tan, Tayvan'dan, Tunus'tan, Türkmenistan'dan, Uganda'dan, Ukrayna'dan, Ürdün'den, Vietnam'dan, Yemen'den, Yeni Zelanda'dan ve Yunanistan'dan...
Uluslararası Türkçe Olimpiyatları'nın beşincisine geliyorlar. İlkine 17 ülkeden, ikincisine 24, üçüncüsüne 41, geçen yıl da 83 ülkeden gelmişlerdi. Şimdi 100 ülkeden geliyorlar.
Geçen yıllarda İstanbul'da tanışmıştım Türkçe konuşan dünya çocuklarıyla.
Aynı dili konuşmak nedense onlara karşı kalbi bir ilgi oluşturdu bende.
Belki çoğunu bir daha hiç göremeyeceğim, ama artık varlıklarını biliyorum, renklerini biliyorum, seslerini biliyorum, yüzlerini biliyorum, nerede yaşadıklarını biliyorum.
Haritayı açtığımda gözlerim onların yaşadıkları ülkelere doğru kayıyor.
Bilince, tanıyınca seviyor insan.
Bilinince, tanınınca seviliyor insan.
Bazı diller var; sömürgecilik dilidir.
Bazıları da tüketim dilidir.
Türkçe için “sevgi dili” demek abartı olmasa gerek.
Olimpiyatı sürükleyen cümle olarak “Sevgi diliyle buluşuyoruz” demişler ya çok doğru.
İnsan bilmediğini sevemez. Daha ötesinde bilmediğine düşmandır insan.
Sevmek için varlığından haberdar olmak ve bilmek gerekiyor.
Geçen yıl İstanbul Gösteri Merkezi'nde Bir başkadır benim memleketimi, Yağmuru, Önden giden atlıları… dinlerken dünya çocuklarından, içimde hissettiğim sevgiyi ve yaşadığım derin coşkuyu asla unutamam. Hamasetin çok ötesinde bir duygu.
Yüzünde tebessümüyle her çocuk insanlığın mutluluğu için yaşayan bir fırsattır.
“Çocuk kalbi paradigması” dediğim çocukların yüreğindeki sıcaklığın er geç demir gibi soğuk kalpleri yeneceğine inanırım.
Yarın daha güzel olacak sevgi dolu kalp kardeşliğiyle…
Türkçe bir kere daha buluşturuyor dünyanın Umut çiçeklerini İstanbul'da.
Gelen Türkçenin ayak sesleridir.
Bu bir boş umut değil.
Hamaset hiç değil.
Vizyonu, gelecek tasavvurları sık sık çalınan bu ülkede geleceğe umutla bakmak elbette zor.
İnsanları bir ideale, bir mefkureye inandırma da öyle.
Son aylarda gözümüz öylesine karardı ki.
Karanlıktan başka bir şey göremez olduk.
İleriye bakmak ve gerçek güzellikleri görmek için göz yetmiyor.
O göze her zaman sahici bir ışık lazımdır.
24 Mayıs-3 Haziran tarihleri arasında beşincisi düzenlenen Uluslararası Türkçe Olimpiyatları bir yarışmadan öte, gerçek bir ışıktır.
O ışık gösteriyor ki, yakın gelecekte Türkçe hiç kuşkusuz bir dünya dilidir.
Bugün dünyanın pek çok yerinde bir Türkçe seferberliği var. Bu salt dil öğrenmenin, öğretmenin ötesinde düşünce sistemini, değerlerini de öğrenme öğretme halidir. Hiçbir dil muhataplarınca kendi kültürel dokusundan arındırılmış olarak alınamaz. Dil elbette taşır kendine özgü değerlerini.
Türkçe ile dünyaya taşınan özü sevgi dolu Türkiye, dünya için bir sulh adası olmaya namzettir.
Derin insanlık sevgisi insanın “kendini sıfırladığı”, “kendini başkalarına adadığı” noktada ortaya çıkarmış.
Özde sevgi varsa dilde de sevgi vardır.
Dünyanın dört bir yanından niye gelirler ki, işin özünde sevgi olmasa…
Bu yolda yürürken gurbeti kader edinenlere, Türkiye'yi bir sevda haline getirip onu dünyaya taşıyan “öncülere” tarih çok şey borçlu olacak.
Türkçe sayesinde aşina olduğumuz bu dünya çocukları üzerinden Türk insanı da karanlığı delerek dünya ile ilgilenmeye başladı.
Artık dünyalı bir Türkiye var.
Tarih boyu gözde olan, insanlığa yön veren büyük medeniyetlere ev sahipliği yapan İstanbul tarihi misyonunu bir kere daha sergiliyor. Tam yüz ülkeden, kıtalar aşarak, çöller geçerek gelen Türkçenin sevgi çiçeklerine kucak açıyor.
“Öncüler” iyi ki gittiler.
Yıllar sonra ellerinde çiçeklerle iyi ki geldiler, iyi ki belirdiler.
Tanıdığım birkaç öncü vardı ki, gittiler ama bir daha dönemeyecekler vatanlarına.
Şimdi onları üzerlerine örtülmüş bir avuç toprak tutuyor oralarda.
Çağını aşan bu gayretlerle Türkçe farklı kültürler ve diller için bir “sevgi aşısı” olacaktır.
Yine şairden alarak sözü “Işık tut rabbim” ışığını esirgeme onlardan diyelim.
Uluslararası Türkçe Olimpiyatları Finali
2 Haziran'da İstanbul Gösteri Merkezi'nde.
Gelemeseniz de yanan meşalenin sıcaklığını duyacaksınız.
Mehmet Gündem
mgundem@yenisafak.com.tr
27.05.2007
http://www.yenisafak.com.tr
Bu haber 22/12/2007 tarihinde eklenmiştir.
